Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

Συνεδρία 6: Ο Χορός των Τεράτων


Μένω εδώ και δύο περίπου χρόνια στο Λονδίνο. Μια πόλη που φημίζεται για τα θέατρά της και κυρίως για τα musical που ανεβαίνουν στις αίθουσές της στο West End. Μόνο που αντιπαθώ βάναυσα το είδος και δεν έχω πάει να δω κανένα. Αυτό το σοβαροφανές, παιχνιδιάρικο παραμύθι των musicals μου τη δίνει στα νεύρα. Ή κοινωνικό θέατρο, ή παραμύθι, το ενδιάμεσο μου φαίνεται σάχλα. Επειδή όμως οι εξελίξεις στην Ελλάδα έχουν περάσει προ πολλού το όριο της σάχλας θα κάνω το κείμενο musical. Αντί για ένα τραγούδι στο τέλος του κειμένου, θα υπάρχει ένα σε κάθε παράγραφο. Μεταφράσεις για τα μη Ελληνικά ή Αγγλικά τραγούδια δεν υπόσχομαι, αλλά αν το ζητήσετε κάτι θα γίνει.

Από μακριά όλα φαντάζουν σα μια κακογραμμένη σάτιρα. Κοροϊδία της λογικής με λίγο από προστυχιά για να γελάει ο κόσμος. Ο κόσμος σοκαρίστηκε όμως και δεν κατάλαβε τη χοντράδα. Τα μέσα στο εξωτερικό δεν κατάλαβαν τον τρόπο με τον οποίο έγινε ότι έγινε. Αναφέρουν το γεγονός χωρίς ακόμα να υπάρχουν σχόλια και γνώμες από τους δημοσιογράφους των μεγάλων διεθνών εφημερίδων και καναλιών. Στέκονται ενεοί απέναντι στην πραγματικότητα, που για άλλη μια φορά επιβεβαιώνει το θείο Αλβέρτο και ξεπερνά τη φαντασία. Και όλα αυτά στη χώρα μου.

Να δούμε την ιστορία λίγο λυρικά. Βρίσκομαι σε μια αίθουσα συνεδριάσεων με πέντε καθηγητές. Οι δύο από αυτούς μεταξύ τους δε μιλιούνται. Το ζήτημα που είχαμε ήταν η επιλογή της αντιπροσωπίας που έπρεπε να στείλει το πανεπιστήμιο σε μια προσομοίωση διεθνούς κρίσεως στο εξωτερικό. Είχαν μπει και από το παράθυρο οι φοιτητικές παρατάξεις να μας ‘προτείνουν’, δηλαδή να μας επιβάλλουν τις επιλογές. Το πρόβλημα ήταν διαδικαστικό. Εμείς, εγώ και άλλοι τρεις, ήμασταν αυτοί που θα κάναμε την τελική επιλογή καθώς την προηγούμενη χρονιά είχαμε αποσπάσει βραβεία από την ίδια προσομοίωση και ανήκαμε πλέον στους διοργανωτές. Άλλωστε θα αναλαμβάναμε και την καθοδήγηση των νέων παιδιών. Οι καθηγητές μας έβλεπαν ως λύτρωση απέναντι στις παρατάξεις. Αυτοί είχαν νταραβέρια μαζί τους, εμείς το πολύ-πολύ να μην τους δίναμε τέσσερις ψήφους. Έτσι ήταν το σύστημα.

Βέβαια οι καθηγητές προσπαθούσαν να μας καθοδηγήσουν. Ο καθένας προς τους φοιτητές που είχαν προτίμηση, ή σχέσεις. Και εμείς είχαμε τα παιδιά από τις παρέες μας να μας πιέζουν. Μέσα σε αυτό το σκηνικό ένας από εμάς κάνει την εξής πρόταση: Έχουμε 25 θέσεις στην προσομοίωση. Αυτή τη στιγμή έχουμε 38 αιτήσεις συμμετοχής. Μας λέτε εσείς ποιοι δε θεωρείτε ότι θα εκπροσωπήσουν επάξια το πανεπιστήμιο. Αν συμφωνούμε βλέπουμε πόσοι υπολείπονται για να μείνουν απέξω. Ξεκινούν οι καθηγητές και συμφωνούν σε δέκα. Για να μην τους το χαλάσουμε συμφωνούμε με τη σειρά μας και εμείς, αφού δεν είχαμε και καμιά φοβερή ένσταση. Άλλοι τρεις λοιπόν. Αρχίζουν οι δύο άσπονδοι καθηγητές να τσακώνονται για το τους υπόλοιπους. Εγώ έχω αράξει σε μια καρέκλα και γράφω σε μια κόλλα 20 ονόματα. Τη δίνω στους άλλους τρεις και μου τη γυρνάνε πίσω με check δίπλα σε κάθε όνομα. Σηκώνομαι, τη δίνω στον πρύτανη και λέω: Αυτούς τους 20 τους θέλουμε οπωσδήποτε μαζί μας. Από τους άλλους 8 περιμένουμε να μας πείτε εσείς ποιοι τρεις δε θα έρθουν. Και πάω έξω για καφέ και τσιγάρο. Κακές συνήθειες.

Έχω πάει σε ένα café ένα τετράγωνο παραπάνω και μόλις που έχει φτάσει ο καφές και έχω πάρει τη την πρώτη τζούρα από την τυχερή ζαριά και έρχεται ο Π. ‘Δεν μπορείς να φανταστείς τι γίνεται μέσα’ μου λέει. ‘Μπορώ, αλλά δεν αντέχω να το παρακολουθήσω’ του απαντάω. ‘Όχι δεν κατάλαβες, πήραν τηλέφωνο έξω και ζητάνε να μας δώσουν τρεις θέσεις παραπάνω’. Κοιτάω την άφτρα, σκάω ένα ειρωνικό χαμόγελο και τον ρωτάω: ‘Καφέ;’ ‘Γιατί όχι, σάμπως εγώ θέλω να είμαι εκεί μέσα;’. Έτσι, μείναμε έξω από αυτό το θέατρο σκιών.

Λίγο μετά, περίπου ένα τέταρτο, έρχεται η Α. να μας ανακοινώσει ότι μας έδωσαν άλλες τρεις θέσεις. Οι καθηγητές δίνουν συγχαρητήρια ο ένας στον άλλο και εμείς χαζογελάμε. Έρχεται και ο τέταρτος φοιτητής ο Β. να μας πλαισιώσει και το σχολιάζουμε. Κανείς τους δεν ήθελε να πάρει την ευθύνη και να δυσαρεστήσει τους συνδικαλιστές και ζήτησαν παραπάνω θέσεις. Έπεσαν στο πάτωμα για αυτό. Και μετά θα μπουν να κάνουν μάθημα με ύφος χιλίων καρδιναλίων, εκμεταλλευόμενοι τον τίτλο του καθηγητή. Άλλο όμως η αίθουσα, εκεί δε μας επισκιάζουν τα κίνητρα.

Κάπως έτσι λειτουργούν όλοι οι δημόσιοι οργανισμοί. Όσοι έχουν τους τίτλους τρέμουν μη και τους χάσουν. Έτσι γίνονται ευθυνόφοβοι και προκειμένου να πάρουν μια δυσάρεστη απόφαση προσπαθούν να μεγαλώσουν τη λίμνη, που έλεγε και μια ψυχή. Η ΕΡΤ δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα. Ειδικά την περίοδο της μονοκρατορίας της ήρθε το ΠΑΣΟΚ το 1981 και τη βρήκε πολύ ‘μπλε’ και έβαλε μέσα κόσμο για να την κάνει πιο ‘πράσινη’. Μετά το 1990 έπρεπε να ξαναγίνει ‘μπλε’ και πάει λέγοντας. Κάπως έτσι μάζεψε σχεδόν 2.700 υπαλλήλους για δουλειές που θα μπορούσαν να κάνουν 1.200. Όμως το να κατεβάσεις το γενικό είναι μια βρόμικη πράξη με φτηνιάρικο αποτέλεσμα.

Βαριέμαι να μπω σε σημειολογική ανάλυση όλου του σκεπτικού (λέμε τώρα) της κυβέρνησης (ξαναλέμε τώρα). Όμως θα σταθώ στο σημείο που αναφέρθηκε ότι ο νέος φορέας θα είναι δημόσια τηλεόραση και όχι κρατική. Μας είπαν δηλαδή ότι μέχρι τώρα ήταν κρατική, λάφυρο του κάθε κυβερνόντος. Αυτό σημαίνει ότι το κεντρικό κράτος δεν μπορούσε να επιβάλλει μια πορεία εξυγίανσης σε έναν άλλο κρατικό φορέα και η μόνη λύση που μπορούσε να εφαρμόσει είναι να τον κλείσει. Αυτό ομολογία ανικανότητας μου κάνει εμένα. Επίσης, πάνω στο ίδιο σημείο μια δεύτερη επισήμανση: η δημόσια τηλεόραση πληρωνόταν άμεσα με ανταποδοτικό τέλος από τους πολίτες μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Αν ήταν κρατική θα έπρεπε να πληρώνεται μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, έμμεσα δηλαδή. Ειλικρινά περιμένω τον πρώτο δικονομικά γραμματιζούμενο που θα διεκδικήσει τα χρήματά του πίσω βασιζόμενος σε αυτό το σκεπτικό. Αλλά όσοι τα λέμε αυτά είμαστε αναρχικοί.

Από την άλλη η βίαιος τρόπος της κυβέρνησης έκανε το κράτος (και όχι την κυβέρνηση) να χάσει το όποιο δίκιο είχε. Διότι αν δεν κάνω λάθος, τους ισολογισμούς, τα κονδύλια, τις προμήθειες και γενικότερα τα οικονομικά της ΕΡΤ τα υπέγραφαν οι διοικητές της. Και αυτοί ήταν διορισμένοι από την κάθε κυβέρνηση. Οπότε η σπατάλη δε βαραίνει τους εργαζομένους, είτε μπήκαν με βύσμα, είτε όχι, αλλά τα κούφια κεφάλια με τις γεμάτες πέννες. Πουτανέσκα αν δεν απατώμαι. Επειδή έχει τύχει να πάω δύο φορές στο Ραδιομέγαρο έχω να πω ότι τον κρατισμό το βλέπεις από το parking, όπου υπάρχουν τέσσερα άτομα σε ένα κουβούκλιο. Περνάς μέσα και βρίσκεις ένα κλητήρα σε κάθε όροφο, αμέτρητους ‘τεχνικούς’ και φυσικά λίγους δημοσιογράφους που τρέχουν σαν παλαβοί για να βγάλουν τη δουλειά. Όπως είναι ευκόλως αντιληπτό, ο κάθε γιόκας και η κάθε θυγατέρα του ψηφοφόρου που απαίτησε διορισμό δεν ήταν και καταρτισμένοι για να κάνουν κανονική δουλειά.  Νόμιζαν βέβαια όλοι αυτοί ότι οι απέξω δεν ήξεραν τι συνέβαινε στην κρυφή τους ζωή.

Με το κατέβασμα του γενικού και τον αυταρχικό νομικό τρόπο που ονομάζεται πράξη νομοθετικού περιεχομένου έγινε το μαγικό οι μισοί που δεν ήθελαν να βλέπουν το σήμα της ΕΡΤ να την υποστηρίξουν. Άβουλα όμως, όπως πάνε οι περισσότεροι στη χώρα. Από φόβο μην είναι οι επόμενοι. Δεν είναι λογική αυτή. Οι πράξεις αυτές από την κυβέρνηση είναι απαράδεκτες αφ’ εαυτές. Δεν μπορώ να καταλάβω όμως και την τυφλή υποστήριξη του συστήματος που έθρεφε την ΕΡΤ και η ΕΡΤ από την άλλη. Για άλλη μια φορά η Ελλάδα χωρίζεται σε ψευτοδιλήμματα. Δεν υπάρχει καλός και κακός μόνο, δε λειτουργούν τα πάντα σε ζεύγη. Ας σκεφτούν όλοι αυτοί ότι, ας πούμε, στο Χριστιανισμό ο Θεός είναι τριαδικός, πριν αναφωνήσουν κοιτώντας το μαύρο στην οθόνη: Μη με αφήνεις!

Αλλά έτσι είναι όταν ανατράφηκαν Νεοέλληνες.
Έτσι γίνεται όταν το σύστημα δεν νοιάζεται για τους εργαζομένους, αλλά για να παράγει παλιάτσους και ακροβάτες.
Και τελικά επιζούν μόνο οι εξαφανισμένοι.
Το μόνο σίγουρα είναι ότι, χωρίς ακόμα να ξέρουμε ποιων, κάποια κεφάλια θα κυλήσουν.        

   

18 σχόλια:

  1. Μάλιστα φίλε Ramon, πολύ ωραίο άρθρο. Βέβαια, το ωραίο μπορεί να μην λέει τίποτα αλλά εμένα με κράτησε να το διαβάσω εισπράττωντας ικανοποίηση.
    Σχετικά με το θέμα ΕΡΤ,παρουσίασα την άποψή μου στο Μάνο (http://www.gazzetta.gr/article/514909/i-tileoptiki-mas-simaia) αλλά σήμερα θέλω να κάνω ένα μικρό σχόλιο για τον Νεο-έλληνα.

    Είμαστε τελικά πολύ μπάσταρδος λαός, γεμάτος εγωκεντρισμό, αυθόρμητος, επιρρεπής στα λάθη, καχύποπτος, οπισθοδρομικός, απαίδευτος, περισσότερο συναισθηματικός λαός παρά λογικός λαός, άβουλος λαός, λαός περιέργος με ιδιοτροπίες. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του Έλληνα φτιάχνουν μια ιδιοσυγκρασία ενός λαού που παρά τη πληθυσμιακή ολότητα, έχει μάθει να κάνει αισθητή την παρουσία του παγκοσμίως.

    Λοιπόν, η συμπεριφορά του Έλληνα σχετικα με το θέμα ΕΡΤ είναι αξιοπεριέργη. Πως γίνεται τη μία μέρα να παρακαλάει να κλείσει αυτό το μπουρ...ναλο και την επομένη να βρίσκεται εκεί και να "μάχετε" για τη αναστολή της διακοπής του. Ακόμα δεν μπορώ να το εξηγησω με τη λογική. Αλλά ίσως πρέπει να πιάσουμε το νήμα από την ψυχολογική πλεύρα για να εξηγήσουμε τη συμπεριφορά γιατί όπως είπα είμαστε συναισθηματικοί τύποι.

    Μια τέτοια συμπεριφορά δείχνει ότι πάμε ενάντια στο κράτος, τη κυβερνητική απόφαση. Το ερώτημα είναι γιατί. Μα αυτό το κράτος επί δεκαετίες έχει προσομοιωθεί στο μυαλό του λαού ως το κράτος που μας παιρνει τα λεφτά, που δεν μας παρέχει παιδεία, υγεία, ασφάλεια κλπ κλπ. Άρα το κράτος για τον Έλληνα είναι μια έννοια φορτισμένη με αρνητικά συναισθήματα. Ειδικότερα τις μέρες μας, το μόνιμο συναισθημα του μέσου Έλληνα προς το κράτος είναι ο ΘΥΜΟΣ. Έτσι, έχοντας στη φαρέτρα του ένα μόνιμο όπλο, ανά πάσα στιγμή ο Έλληνας θα παλέψει ενάντια σε ό,τι αποφασίσει αυτό το κράτος. Μπορεί να συμφωνεί τη προηγούμενη μέρα αλλά την επομένη ο ΘΥΜΟΣ του και ο εγωισμός του δεν θα τον αφήσει να το παραδεχτεί και θα σταθεί αντιμέτωπος.

    Μια πολύ καλή απορία σε όλα αυτά θα είναι γιατί δεν τιμωρεί το κράτος στις εκλογές;;;
    Εδώ είναι το σημείο G. Θεωρώ ότι το μυαλό του Έλληνα έχει τοποθετήσει την έννοια κράτος κάπου πολύ μακρυά από την πολιτική και τα πολιτικά πρόσωπα. Όποια πρόσωπα και να είναι, το Κρατος θα είναι το κρατος και ο Σαμαράς, κλπ θα είναι ο Σαμαράς. Δεν μπορούν να συσχετίσουν τις αυτές έννοιες. Μα καλά δεν έχετε ακούσει ανθρώπους στην οδήγηση να βρίζουν ανα δευτερόλεπτο το κράτος και σε επόμενο λεπτό να υποστηρίζουν την κυβέρνηση. Όταν ο Έλληνας επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το κράτος και την πολιτική τότε θα έχει κάνει ένα σπουδαίο βήμα εμπρός.

    Λίγο η επαγγελματική μου ιδιότητα λίγο οι λιγοστές μου εμπειρίες στα 23 μου, θεωρώ ως αίτιο και παράλληλα μοναδική διέξοδο του προβλήματος την ΠΑΙΔΕΙΑ. Ό, τι σπείραμε, θα θερίσουμε. Ας ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας και μετά να φτάσουμε στο κράτος.

    good job!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ μαζί σου ως προς το θυμό και θα συμπληρώσω και έναν άλλο παράγοντα, το Φόβο. Πιστεύω ότι η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά που περιγράφεις εμπεριέχει σε πολύ μεγάλο βαθμό το φόβο και ίσως να εδράζεται σε αυτόν. Φόβος για το τι θα ακολουθήσει μετά. Φόβος ότι η ΕΡΤ είναι μια αρχή και ότι ο 'δικός μου' κλάδος θα ακολουθήσει μετά. Φόβος για το αύριο.

    Πιστεύω, φιλοσοφικά τώρα, ότι η έννοια του φόβου στηρίζεται πάρα πολύ στην άγνοια και στον αιφνιδιασμό, που είναι και αυτός μια μορφή άγνοιας. Άτομα που δεν είναι σίγουρα για τον εαυτό τους, τις γνώσεις, το υπόβαθρο, τις ικανότητες και τις προσδοκίες τους είναι επιρρεπή στο φόβο. Και συνακόλουθα στην καθοδήγηση. Το σύστημα εκμεταλλεύεται το φόβο και εκβιάζει με αυτόν. Οι τελευταίες εκλογές είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.

    Και φυσικά λύση είναι η Παιδεία. Προσοχή όμως! Όχι η μόρφωση η Παιδεία. Και αυτή είναι ένα πολύπλοκο και ολιστικό μόρφωμα. Το κράτος παρέχει εκπαίδευση, άσχετα με το πώς τιτλοφορεί το αρμόδιο υπουργείο. Η Παιδεία είναι άλλο πράγμα. Περιλαμβάνει εμπειρίες, μεταφορά τους από άλλα άτομα, απόκτηση εξ ιδίων, κριτική σκέψη και ικανότητα κ.ο.κ. Και φυσικά το σύστημα δεν το συμφέρει αυτό.

    Για τη σχέση του Έλληνα με το κράτος του έχει γράψει ένα εξαιρετικό δοκίμιο ο Γιώργος Σεφέρης. Νομίζω ότι υπάρχει στο βιβλίο της Έκθεσης Έκφρασης της 2ας και 3ης Λυκείου. Αν δεν το έχουν βγάλει καθώς διέβαλε τα χρηστά ήθη υμών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. η δικια μου γνωμη ειναι λιγο πιο πεζη.

    απλα προσπαθουμε να γινουμε χαλιφηδες στη θεση του χαλιφη.

    μας εχει γινει βιωμα η αυθαιρεσια του ισχυρου (σε καθε τομεα). και θεωρουμε πλεον δεδομενες και αναποφευκτες τις παρατυπιες αυτου που εχει εξουσια. παραιτηθηκαμε του δικαιωματος ελεγχου των κυβερνοντων και αναλωνομαστε στην προσπαθια να ανεβουμε στο αρμα.

    κατι σαν το ποδοσφαιρο δηλαδη που ενω φωναζουμε για δικαιοσυνη και γκρεμισμα της παραγκας κατα βαθος απλα θελουμε να γινουμε εμεις οι παραγκαρχες γιατι μας φαινεται αδιανοητο ενα ποδοσφαιρο χωρις καποιον να κινει τα νηματα "κι αν δεν ειμαστε εμεις θα ειναι οι αλλοι".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ω ναι διάολε. Άλλωστε γιατί να αλλάξει το σύστημα? Το ζήτημα είναι ότι όλοι 'ξέρουμε τι γίνεται΄και μετά θέλουμε να μην αλλάξει τίποτα όταν έρθουμε 'εμείς στα πράγματα'.

    Αυτή ακριβώς είναι η νοοτροπία που μας έφερε ως εδώ, μας κάνει να μην αντιδρούμε. Περιμένει ο κόσμος στην Ελλάδα ένα μαγικό και να ξαναγυρίσουν όλα στο 2004. Μόνο που τα μαγικά γίνονται στα βιβλία και στα γήπεδα.

    Αυτό που λες Κοτς είναι εξαιρετικά εμφανές στα ιδιωτικά ΜΜΕ. Που βλέπεις τους ίδιους δημοσιογράφους να αλλάζουν άποψη και θέση κάθε τρίμηνο. Μην τυχόν και δυσαρεστήσουν κάποιον που είναι ή θα είναι στην εξουσία. Όταν κατέλαβαν οι μνημονιακοί τα ιδιωτικά ΜΜΕ μπορούσαν να κλείσουν την ΕΡΤ που δεν ήταν απαραίτητη πια. Και η αποτυχία του ΤΑΙΠΕΔ να πουλήσει το οτιδήποτε ήταν μια καλή ευκαιρία για το τεστ.

    Μια άλλη φορά θα εξηγήσω μερικά στρατιωτικά δόγματα που εφαρμόζονται στην πολιτική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ουφ ρε παίδες...
    Ναι για τη ΕΡΤ τα είπαμε και στου Μάνου το μπλογκ στο γαζέττα. Και δω βέβαια "του Μάνου" είναι. Νομίζω η αντίδραση αυτών που δεν έχουν σχετικά συμφέροντα εξηγείται και ως εξής: Ήταν ενάντια στην πραγματικότητα της ΕΡΤ, στο μπουρδελοκάναλο που εν πολλοίς είχε καταντήσει, αλλά υπερ της ιδέας της ΕΡΤ, την έννοια του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα, που σε κάποιο βαθμό είχε επιβιώσει μέσα στην πληγή που είχε κακοφορμίσει. Επίσης ενάντια στον αυταρχικό τρόπο του αποφασίζομεν, διατάζομεν και εκτελούμεν πάραυτα και ενάντια στην υπόνοια ότι το νέο σχήμα θα είναι μια χειρότερη εκδοχή του Τέρατος.
    Εκπληκτικά εύστοχα τα σχόλια περί σημείου G και Χαλίφη. Γενικότερα μιλώντας έχω ίσως ξαναγράψει ότι για μένα υπάρχει μια ενοποιητική εξήγηση όλων αυτών των Τεράτων. Ο νεοέλληνας, ο απλός λαός μιλάμε, έχει εδώ και αιώνες ζήσει σε ένα κράτος που είναι εχθρικό προς αυτόν. Οθωμανική αυτοκρατορία. Νεοοθωμανική κληρονομική κλεπτοκρατία. Μία η άλλη. Θεωρεί λοιπόν δεδομένο ότι ο χώρος εκτός σπιτιού δεν είναι δημόσιος, δεν είναι και δικός του, αλλά κάποιου "αλλου", εχθρού, και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μετριάσει την καταπίεση, ή έστω να γλείψει ένα κοκκαλάκι, μέσω των "δημογερόντων", που έχουν συνήθως νιτερέσα με το κράτος, και τρωγοπίνουν από αυτό με αποστολή να κρατούν από κάτω τους γκιαούρηδες. Άρα κοιτάει μόνο την πάρτη του, πως θα την βγάλει καθαρή απέναντι στο Τέρας. Είναι- είμαστε ακόμα υποτελείς, υπήκοοι με μανδύα πολίτη, έχουμε ένα φεουδαρχικό κρατικό μόρφωμα με μανδύα νεωτερισμού, είμαστε οργανωμένοι μεσαιωνικά στον 21ο αιώνα. Είμαστε οι ιδιώτες (αγγλική τη έννοια) του κόσμου. Και για αυτο χορεύουν τα Τέρατα.
    ΥΓ: Φοβερό θέμα, παράδειγμα και εξαιρετικά τα μουσικά θέματα ρε μπαγάσα Ramon.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αταραξία όταν έγραφα στο σχόλιο μου ότι είμαστε μπάσταρδος λαός αυτό είχα στο μυαλό μου. Αυτή τη σκέψη που δεν είχα οργανώσει και δομήσει όπως εσύ περιγράφεις με πολύ εύστοχο τρόπο. 400 χρόνια ήταν αρκετά να μπασταρδέψουμε και εμείς.Είναι ωραίο να διαβάζεις τις σκέψεις σου στα σχόλια άλλων ανθρώπων.

      ΥΓ: Κάνουμε καλή προετοιμασία για το καλοκαιρι!!!

      Διαγραφή
  6. Καταρχάς να πω ότι αυτό με τα τραγούδια αν σας άρεσε να το καθιερώσω. Είχα μια φαντασίωση, να έχω ραδιοφωνική εκπομπή και να μιλάω, αλλά τα σχόλια να τα κάνω με τραγούδια. Και επειδή λόγω γλωσσομάθειας παρακολουθώ τη μουσική σε αρκετές χώρες μπορούσα να το κάνω χωρίς να είναι βαρετό.

    Στο θέμα μας τώρα, αυτό που περιγράφεις Αταραξία είναι μέσες άκρες και αυτό που λέει ο Σεφέρης στις Δοκιμές του. Και αν κάποιος νομίζει ότι το φεουδαρχικό σύστημα τελείωσε με τη Γαλλική επανάσταση ας δει την έννοια του Corporation και το πώς είναι δομημένη η διεθνής οικονομία. Εσύ που είσαι οικονομολόγος δες σε παρακαλώ την ανάλυση του Gilpin για την Ιαπωνική οικονομία και τα ξαναλέμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είχα υπόψη μου τον Σεφέρη, κύρια επιρροή μου σε αυτή την άποψη είναι ο "βέβηλος" Ραφαηλίδης. Και ναι η φεουδοκρατία επιζεί λάθρα πίσω από την μοντερνικότητα- ή μεταμοντερνικότητα ή ό,τι σκατά υποτίθεται ότι ζούμε κάθε φορά- διεθνώς, με την διαφορά ότι οι εξευγενισμένοι μεγαλολήσταρχοι της Ευρώπης δεν είναι για τα δόντια των μικρολωποδυτών εν Ελλάδι και αυτοί κύπτουν την κεφαλή.
      Giplin ε; Ηγεμονική Θεωρία Σταθερότητας; Είχα διαβάσει ένα έργο του σχετικά με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, και κομμάτια από τα δυο του βιβλία πρι πολιτικής οικονομίας σε σχέση με τις διεθνείς οικονομικές και μη σχέσεις. Το Ιαπωνικόν μου διαφεύγει, αν και έχω προσωπική άποψη. Επιφυλάσσομαι.

      Διαγραφή
  7. Παλι το εφαγε η γατα. Εχω περασει κι απο το αλλο , αλλα δεν μπορω να γραψω γιατι δεν προλαβαινω φιλε. Εξαλλου εκει πρεπει να κατεβει σεντοναρα, επιβαλλεται θα ελεγα. Ειχα διαβασει ενα τρομερο κειμενο του GF , για μια κορασιδα στη Σουτσου και ημουν ετοιμος να παρω σβαρνα ολα τα γραφεια της περιοχης και να λεω : "Γεια σου GF ειμαι ο Μαλντινι". Αφου θα εχω γελασει με ολες τις φατσες οσων δεν θα καταλαβαιναν τι λεω, περνωντας με για τρελο φυσικα, θα παιθαινα για την φατσα του πραγματικου GF που θα προσπαθουσε να καταλαβει πως στο διαβολο τον ξετρυπωσα. Χαχαχαχαχαχα , θα καναμε τρελο γελοιο λεμε. Ελπιζω να σε καλυψα φιλαρακι.

    ΥΓ Οταν με βλεπετε να γραφω λαθος το περυσι ας πουμε διορθωστε με μαγκες. Δεν παρεξηγω κανεναν . Εχω πολυ καλο ταλεντο στην ορθρογραφια, αλλα με αυτα που διαβαζω καμια φορα εδω μεσα αρχιζω να γινομαι ανορθογραφος . Φανταζομαι θα το παθαινετε κι εσεις.
    ΥΓ2 Οταν γραφεις κειμενο εκει μπες εδω και γραψε την εξης φραση: "Εγραψα κειμενο μαγκες"
    ΥΓ3 Αρχιζει μεταγραφικη περιοδος και πρεπει να κανουμε μεταγραφες στη συμμορια. Μ'εναν κοτς δεν βγαινει το πικ εν ρολ

    Φιλε εχεις δικιο, ερχεται καλοκαιρι και θα κανουμε ωραιες κουβεντες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φωτογραφιζε το προσωπο και δεν ηθελα να υπαρχει για παντα φιλε. Επρεπε να κρυψω πληροφοριες. Δεν πειραζει , Σαββατο κοντη γιορτη χαχα. Εγω λεω αμα εχεις τραγουδια που κολλανε στο καθετι που λες, κοτσαρε κι απο ενα σε καθε παραγραφο. Αρκει να μην μας μουρλανεις στους Χαϊνηδες και στον ΟυτεκανΧαρη (ακα Χαρουλης). Προσοσχη στο τελευταιο εχω το copyright της φρασης και δεν επιτρεπεται αναπαραγωγη της απο τριτους.

      ΥΓ Οι Χαϊνηδες μ'αρεσουν πολυ. Ο Ουτεκανχαρης δεν μ'αρεσει.

      Διαγραφή
    2. Ο Αποστολάκης είναι φίλος. Το Γιαννιώ ήταν πελάτης του πατέρα μου και το ξέρω από μικρό. Αν και δεν καταλαβαίνω γιατί να μη σου αρέσει ο Χαρούλης, συνήθως τραγουδάει Θανάση Παπακωνσταντίνου που δε γίνεται να μη σου αρέσει. Το άλλο το καταλαβαίνω.

      Πάντως αν έχεις προσέξει κρατάω μια ισορροπία σε Ελληνικά και ξένα ή πιο ήρεμα και πιο rock ή metal κομμάτια. Όποτε μπορώ πατάω και μια μετάφραση στα κομμάτια που δεν είναι σε Ελληνικά ή Αγγλικά. Το ίδιο μοτίβο σκοπεύω να κρατήσω.

      Διαγραφή
  9. Καταρχάς καλώς ήρθες. Δεύτερον, στα τεχνικά, κείμενο ανεβαίνει κάθε Σάββατο. Όχι συγκεκριμένη ώρα κάθε φορά.

    'Θέατρο οδού Κεφαλληνίας' ε? Το πρώτο μου σπίτι στην Αθήνα όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο ήταν στην Αγ. Μελετίου. Το είχα σκίσει το θεατράκι αυτό. Έχω δει πολλά εκεί, αλλά το καλύτερο με διαφορά ήταν πριν από 4 χρόνια μια παράσταση για τη ζωή της Frida Kahlo.

    Το Λονδίνο έχει πάρα πολλά πράγματα. Έχει το glamourous του κέντρου, αλλά και αρκετά πράγματα περιμετρικά που βρίσκω πιο ενδιαφέροντα. Στα κεντρικά θέατρα έχω πάει μια φορά για να δω μια παρωδία του 39 steps του Hitchcock, που ήταν πραγματικά εξαιρετικό. Μετά ψάχνεις τις περιφερειακές σκηνές όπου ανεβαίνουν παραστάσεις από μικρές θεατρικές ομάδες σε διάφορες pub, bar, municipal theaters κτλ. Απλώς αν εξαιρέσεις το Λονδίνο και το Manchester οι άλλες πόλεις τις Αγγλίας δεν μπορείς να πεις ότι έχουν αστικό τρόπο ζωής. Τα πάντα πεθαίνουν γύρω στις 8 το βράδυ.

    Γήπεδο είναι άλλο πράγμα. Μένω σε γειτονιά Arsenal, αλλά καθότι η κοπελιά είναι οπαδών των Σπυρουνακίων (εγώ δεν υποστηρίζω καμία ομάδα στην Αγγλία να εξηγούμεθα) έχω πάει White Hart Lane. Βέβαια πρώτα πήγα και τίμησα τα άγια χώματα της Millwall, έτσι για το true της υπόθεσης. Arsenal πήγα κατά λάθος. Τα εισιτήρια είναι τα ακριβότερα στην Αγγλία αλλά μου βρήκε τζάμπα σε κάποια φάση ένας συμφοιτητής στο μεταπτυχιακό που είχε διαρκείας στο Emirates. Το γήπεδο είναι εντυπωσιακό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αααααααα, ώστε εδώ είστε κρυμμένοι ε; Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα. Λοιπόν φίλε Ραούλ...το ίδιο ακριβώς παθαίνω κι εγω με τα θέατρα στο Λονδίνο... Δεν εχω καιρο τωρα για περισσότερα.... γιατί έχω διαβασμα όπως καταλαβαίνετε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Και δω βέβαια "του Μάνου" είναι."
      Και έλεγα θά'ρθει, δεν θά'ρθει, δεν μπορεί θα'ρθεί!
      Ραφαήλ, πες το κι έτσι...

      Διαγραφή
  11. Θα ήθελα αν δεν σας πειράζει να μου πείτε αν προτιμάτε στο επόμενο κείμενο να υπάρχει τραγούδι σε κάθε παράγραφο ή στο τέλος του κειμένου. Ένα μικρό γκάλοπ για να ξέρω πως θα το δομήσω. Ευχαριστώ προκαταβολικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή