Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

Συνεδρία 48: Μια Μέρα στη Γαλλία


Οι Γαλλικές δημοτικές εκλογές επιβεβαίωσαν μια γενικότερη τάση που υπάρχει στην Ευρώπη τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια. Η αριστερά αδυνατεί να δώσει απαντήσεις, είτε στη σοσιαλιστική-δημοκρατική της μορφή, είτε στην πιο ριζοσπαστική και οι πολίτες, ως εκλογικό σώμα μεταφέρονται προς τα δεξιά. Η ακροδεξιά ενισχύεται όχι διότι παρουσιάζει κάτι καινούριο, αλλά διότι καταθέτει κάτι πιο δραστικό στο δημόσιο διάλογο. Η γαλλική περίπτωση είναι ιδιαίτερη όμως και χρειάζεται μια μεγαλύτερη ανάλυση.

Η νίκη του Front National σε 15 δήμους είναι το καλύτερο εκλογικό του αποτέλεσμα στην ιστορία του. Η προηγούμενη πιο πετυχημένη εκλογική διαδικασία ήταν το 1995 όταν και κέρδισε τρεις δήμους. Το παρήγορο είναι ότι πλην της Béziers (πόλη με μεγάλη παραγωγή κρασιού και τεράστια πολιτιστική κληρονομιά), οι άλλες πόλεις είναι σχετικά μικρές και παραδοσιακά συντηρητικές. Το πιο ανησυχητικό αποτέλεσμα όμως είναι το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό του FN στη Μασσαλία. Το μεγάλο λιμάνι της Μεσογείου, πύλη της Ευρώπης για την Αφρική και περιοχή όπου παραδοσιακά, εδώ και χιλιάδες χρόνια συμβιώνουν πολλοί διαφορετικοί λαοί αρχίσει να σκέφτεται με λογική αποκλεισμού. Δήμαρχος εκλέχτηκε για τρίτη συνεχόμενη φορά από το συντηρητικό UMP και δεύτερος ήρθε ο υποψήφιος του FN. Οι σοσιαλιστές έχουν χάσει το έρεισμά τους στην πόλη πολλά χρόνια τώρα καθώς επένδυαν σε διεφθαρμένα πρόσωπα με αποδεδειγμένες δικαστικά σχέσεις με την Ιταλική, Κορσικανική και Γαλλική μαφία. Παραμένει όμως εξωφρενικό οι Μασσαλοί να ψηφίζουν υπέρ του φόβου.

Διότι το FN αυτό προμοτάρει. Μια διακυβέρνηση βασισμένη στο φόβο και τη δύναμη, εκφρασμένη μέσω της κρατικής κατασταλτικής ισχύος. Υπήρχαν αφίσες και φυλλάδια που έγραφαν για τους μετανάστες ‘Αντί να τους φοβάστε, ψηφίστε μας για να μας φοβούνται αυτοί’, ήδη από το 2009, όταν και πρωτοβρέθηκα εκεί. Το FN είναι ακροδεξιά, φασιστικής φύσεως, δεν είναι όμως, παραδόξως, νέο-ναζί. Δεν προωθεί τάγματα εφόδου, δε μιλάει για βιομηχανική καταστολή και εξολόθρευση. Οραματίζεται μια Γαλλία χριστιανική, άρα βάλλει κατά των μουσουλμάνων μεταναστών, όχι όμως αποκλειστικά μια Γαλλία των λευκών. Οι μαύροι χριστιανοί είναι ευπρόσδεκτοι. Δεν έχει σύνδρομα Άριας Φυλής. Επίσης δεν προσπαθεί, αντίθετα με όλες τις άλλες ακροδεξιές, πλην της Αυστριακής, να χτίσει παρακράτος. Επιδιώκει να διευθύνει το κράτος. Να το κεντροποιήσει, να αυξήσει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και να περιορίσει τις ελευθερίες για όλους, μα να τις διατηρήσει για τους Γάλλους. Οι αλλοδαποί, για να ζήσουν στη Γαλλία θα πρέπει να αποδεχτούν ότι δεν είναι ισότιμοι πολίτες. Εκεί που τερματίζει το inception είναι ότι δεν είναι κατά της Ευρώπης γενικά. Θέλει μια Ευρωπαϊκή συνεννόηση, ακόμα και συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών κρατών που θα φροντίζουν τα εσωτερικά τους και θα συντηρούν το διακρατικό σύστημα των εθνών κρατών.

Η επιτυχία του όμως δεν είναι τόσο μεγάλη όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Έχει καταφέρει να εδραιώσει τα ποσοστά του κοντά στο 20%, αλλά σε απόλυτες ψήφους παραμένει σταθερό. Η άνοδος των ποσοστών του στις τελευταίες εκλογές βασίστηκε στα νούμερα επί των ψηφισάντων και όχι των εγγεγραμμένων, καθώς η αποχή έφτασε το 38,6%. Στις προηγούμενες εκλογές ήταν 32,4%. Με εξαίρεση τη Μασσαλία, δεν αύξησε τα ποσοστά του σε κανένα από τα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου και συγκεντρώνονται οι περισσότεροι μετανάστες, αλλά στις αγροτικές περιοχές, όπου οι περισσότεροι κάτοικοι είναι λευκοί Γάλλοι και συνήθως χαμηλού μορφωτικού επιπέδου.

Από την άλλη η αποτυχία της αριστεράς εξηγείται εύκολα. Η τεράστια απογοήτευση που έχει καταβάλει τους Γάλλους από την Προεδρία Holland ήταν φυσικό να εκφραστεί στις κάλπες. Πόσο μάλλον όταν η γαλλική αριστερά, πλην των κυβερνώντων σοσιαλιστών, συνέπραξε στις δημοτικές εκλογές μαζί τους, πράγμα που θεωρήθηκε πολιτική αυτοκτονία. Επίσης, η αποχή προήλθε κυρίως από ψηφοφόρους που είχαν ψηφίσει αριστερά σχήματα, γεγονός που η γαλλική αριστερή εφημερίδα Libération χαρακτήρισε ‘καυστική αποκήρυξη της κυβερνητικής πολιτικής’. Ένα τρίτο θέμα ήταν η καθιέρωση της αυτόνομης λίστας των υποψηφίων, που έφερε ξανά στα ψηφοδέλτια πρόσωπα (διε)φθαρμένα, χωρίς νέες ιδέες και πολιτικές. Τέλος η σύνδεση των αριστερών σχημάτων με οργανισμούς και ΜΚΟ που είναι αντικείμενα δικαστικών ερευνών, όπως και η διάσπαση του κόμματος των οικολόγων δε βοήθησαν την εκλογική τους απήχηση.

Στο συντηρητικό στρατόπεδο μαίνεται η διαμάχη μεταξύ των Γκωλικών και των Σιρακικών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι υποψήφιοι να είναι ελαφρώς αυτόνομοι και να προσπαθήσουν να κερδίσουν μόνο με την προσωπική τους απήχηση, χωρίς τη στήριξη των μηχανισμών του κόμματος. Σε έναν ιδεατό κόσμο αυτό θα ήταν η πηγή ή η βάση της λογικής στην εκλογή τοπικών αρχόντων. Πέρα από το γεγονός όμως ότι αυτό δε συμβαίνει πουθενά, είναι πολύ δύσκολο να βρεις σε ολόκληρο τον κόσμο χώρα πιο προσκολλημένη στις παραδοσιακές εκλογικές διαδικασίες από τη Γαλλία. Το ancien régime της εκλογικής διαδικασίας έχει κάνει τη δική του Βαστίλη απόρθητο φρούριο.

Το πόσο προβλεπόμενα ήταν αυτά τα αποτελέσματα φάνηκε από τον απόηχό τους στον υπόλοιπο κόσμο. Καμία έκπληξη, καμία υστερία για την άνοδο της ακροδεξιάς. Άλλωστε στη Γαλλία η ακροδεξιά είναι συστημική. Με μοναδική πραγματικά ανησυχητική εξέλιξη τη Μασσαλία, τίποτα δε φαίνεται παράλογο για κάποιον που έχει περάσει έστω και μια μέρα στη Γαλλία.

8 σχόλια:

  1. ασχετο με το αρθρο, αλλα το κλεισιμο σου μου θυμισε και την ταινια midnight in paris που μου αρεσε πολυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι; Και εμένα μου άρεσε. Θα το γυρίσω στη σεναριογραφία στο τέλος να δεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έκτός απο την Λεπέν στην Γαλλία, ο Βίλντερς στην Ολλανδία έχει δυναμώσει πολύ, η Λέγκα του Βορρά στην Ιταλία φαίνεται να εχει πάνω απο 10% (και ίσως σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας με την κεντροδεξιά), κομματα όπως το περίεργο Ukip στην Αγγλια μαζί με ένα άλλο (δεν θυμάμαι τωρα..) προσελκύουν κόσμο. Υπάρχει δηλαδή μία ακροδέξια τάση στην Ευρώπη και δεν βάζω καν στην εξίσωση νεοναζί όπως η Χρυσή Αυγή, το αντίστοιχο Ουγγρικό της ΧΑ και το Ουκρανικό νεοναζί κόμμα τα ποσοστά των οποίων επίσης έχουν γνωρίσει μετεωρική αύξηση..

    Κουίζ:
    Εάν προσπαθούσατε με μόνο μία λέξη να εξηγήσετε την αιτία για την ακροδέξια στροφή της Ευρωπης, ποιά θα ήταν αυτή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "ΙΣΛΑΜ"


    Εδώ και δύο δεκαετίες η (προοδευτική;) αριστερα έκανε αδύνατη οποιαδήποτε κριτική στην θεολογία και τις πρακτικές του ισλάμ χωρίς να θεωρείται εκείνος που κάνει κριτική ρατσιστής.
    Τώρα περνάμε σε μια άλλη εποχή, των άκρων, καλα εδώ το βλέπουμε ξεκάθαρα, απο τη σύνθεση της βουλής, μόνο η Δημάρ (και το μπλιάχ πασόκ) δεν έχει σαφείς ακροαριστερές ή ακροδεξιές τάσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμφιβάλλω αν μπορώ να σου απαντήσω σε ένα μόνο post για αυτό το θέμα, πόσο μάλλον σε σχόλιο. Αλλά υπόσχομαι το post που χρωστάω να είναι πάνω σε αυτό το θέμα. Έχω ασχοληθεί αρκετά και έχω τσακωθεί με πολλούς γι αυτό. Ειδικά στον αριστερό χώρο που σου πετάνε τη λέξη 'ισλαμοφοβία' εύκολα και άκριτα. Θα αρκεστώ εδώ στο ότι το φονταμενταλιστικό Ισλάμ είναι πολύ πιο επικίνδυνο από το χριστιανικό φονταμενταλισμό.

      Όσο για τα ελληνικά κόμματα. Θεωρούμε δεδομένο ότι ΧΑ είναι νεοναζί. Έχουμε μια ΝΔ που έχει υπουργοποιημένα στελέχη του ΛΑΟΣ, όχι διότι το ΛΑΟΣ πήγε στη ΝΔ, αλλά επειδή η ΝΔ μετακινήθηκε δεξιότερα προς το ΛΑΟΣ. Έχει λοιπόν φασιστικά (κρυφά και φανερά) στοιχεία και μερικά σε υπεύθυνες θέσεις.

      Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεδομένα συνιστώσες που είναι πραγματικά ριζοσπαστικές και δεν έχουν ΠΑΣΟΚοποιηθεί όπως η κεντρική γραμμή. Αυτές εμπίμπτουν στην κατηγορία που αναφέρεις, και συμφωνώ, που αρνούνται κάθε συζήτηση/κριτική στο Ισλάμ.

      Τώρα ΠΑΣΟΚ και ΠΑΣΟΚ light (ΔΗΜΑΡ) είναι η έκφραση της κενότητας. Όχι η πολιτικοποίηση του απολιτίκ, που είναι το Ποτάμι, της κενότητας. Δεν έχουν ακραίες τάσεις διότι δεν έχουν καταλάβει ποιες είναι οι κεντρικές τους σταθερές. Κυρίως για τη ΔΗΜΑΡ πάει αυτό, διότι το ΠΑΣΟΚ οριτζινάλε έχει μια σταθερά. Καρεκλίτσα πίσω από υπουργικό γραφείο.

      Διαγραφή
  5. "Ακρισία"
    Συμφωνώ πιο πολύ με τον Λύκο παρά με τον Ραμόν. Ναι, η ιστορία πρέπει να μας διδάσκει, αλλά πόσοι στην Ευρώπη έχουν διδαχθεί ιστορία, τους έχει γίνει κτήμα ώστε να μπορούν να ενσωματώσουν τα διδάγματά της στην πολιτική σκέψη ή έστω ψηφοφορική συμπεριφορά τους;
    Εκτιμώ ότι ακριβώς λόγω της έλλειψης κρίσης της συντηρικότατης αριστεράς στην Ευρώπη- και ειδικά στην Ελλάδα- όπως δεν μπορούσε κανείς να κριτικάρει τις εθνικιστικές απόψεις άλλου κράτους-έθνους χωρίς να κατηγορηθεί-κατηγοριοποιηθεί ως φασίστας, έτσι ούτε τις σκοταδιστικές δοξασίες και πρακτικές του Ισλάμ μπορούσε χωρίς να πάρει ταμπέλα φονταμελιστή χριστιανού. Οπότε η απουσία κρίσης-κριτικής έγινε μία από τις βασικές αιτίες μη ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Διότι στην Ευρώπη η προοδευτική (στα λόγια αλλά αρτηριοσκληρωτικά προσκολλημένη σε ότι θεωρούταν προοδευτικό πριν εκατό χρόνια) παράταξη δίπλα στην κριτική για τον σκοταδισμό της χριστιανικής εκκλησίας και θρησκείας δεν έβαλε ισότιμα την αντίστοιχη για τον ισλαμισμό. Άρα δεν υποβοήθησε τους μωαμεθανούς να κατανοήσουν σε τι (θεωρητικά έστω) κοινωνία ζουν και να προσαρμοστούν προοδευτικά. Τώρα, είτε με διωγμό από την δεξιά, είτε με χάδια από την αριστερά, είναι εχθρικά διακείμενοι και συντηρητικότατοι-φανατικοί πολλοί απο αυτούς. Και αντιδραστικά ανεβαίνει η ακροδεξιά, άκριτα και ανιστόρητα, υποβοηθούμενη και από την οικονομική κρίση.
    ΥΓ: Ο Γκαμπιέλ Γκαρσία Μάρκες δεν είναι πια ζωντανός ανάμεσά μας. Μεγάλη απώλεια για τους ανθρώπους. Θα μας συντροφεύει το έργο του.
    ΥΓ2: Καλή Λαμπρή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξεκινάω από το ΥΓ. Márquez αύριο.

      Αν ρωτήσεις 1.000 ανθρώπους τι είναι η ιστορία θα σου πουν ότι είναι αφήγηση των γεγονότων του παρελθόντος. Λάθος, λάθος, λάθος. Η ιστορία είναι επιστήμη που ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ τα γεγονότα του παρελθόντος και βγάζει συμπεράσματα και κρίσεις για το παρόν και το μέλλον. Γι αυτό και είναι επιστήμη. Την καταγραφή-καταλογογράφηση των γεγονότων κάνουν οι χρονογράφοι και οι ιστοριοδίφηδες. Αυτοί είναι λογιστές της πραγματικότητας και όχι επιστήμονες.

      Ένα παράδειγμα που λατρεύω να λέω. Το 2005 τρεις μεγάλοι ιστορικοί, εκπροσωπώντας διαφορετικούς χώρους και ιδεολογίες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να ενώσουν τον πλανήτη υπό τη σκέπη τους και με βάση το αξιακό τους σύστημα. Ο κουμμουνιστής Hobsbawm, o συντηρητικός Lewis-Gaddis και ο νεοφιλελεύθερος Niall Fergunson. Και οι τρεις μελέτησαν την ιστορία, βρήκαν ομοιότητες και διαφορετικές με προηγούμενες ηγεμονίες μεγάλης γεωγραφικής έκτασης και έβγαλαν συμπεράσματα για την παρούσα, τότε, πολιτική και για το μέλλον. Μετά έμπαινε το ιδεολογικό στίγμα του καθενός. Ο Hobsbawm πανηγύριζε για αυτή την εξέλιξη, ο Lewis-Gaddis ήταν ευτυχής που το κράτη μπορούν να διατηρήσουν τα εθνικά τους χαρακτηριστικά, ενώ ο Fergunson στεναχωριόταν για αυτήν την αδυναμία.

      Καταλαβαινόμαστε έτσι;

      Διαγραφή